تیمار بنه به بال بشکسته من

                                         بر قلب همیشه مست و وابسته من

بگذار دلم دراز گردد دستش

                                          از رو که نمی رود دل خسته من

از دست تو و حواس تو می میرم

                                               وندر پی التماس تو می میرم

آنقدر تو از کلاس گفتی آخر  

                                              من پشت در کلاس تو می میرم

درسینه خود غمی دمادم دارم    

                                        اوضاع عجیب و سخت و درهم دارم

ای ماه برای دیدن چشمانت 

                                        آماده ام و سفینه ای کم دارم

آن روز که قصد جسم وجان میکردی   

                                             تو پشت به رسم عاشقان میکردی

زخمی که به روی سینه ام جا دادی 

                                             ای کاش خود تو پانسمان میکردی

بدون تو دلم بی طاقته یار

                                   دو چشمم تاروقد،بی حالته یار

تو را در اوج عزت دیده بودند

                                   از این بابت خیالم راحته یار

همواره اسیر اضطراب است تنم

                                       برروی سرم همی خراب است تنم

گفتی که مرابه خانه ات دعوت کن

                                       ای وای نگو که خیس آب است تنم

قلب من آنکه می فشردی بود            

                               آبرویم همان که بردی بود

مستی ات از شراب جان من است

                               نه از آن الکلی که خوردی بود

عشق من مست با تو رقصیدن

از دست بهار، یاس و مریم می ریخت

                                 در کاسه تشنه،آب زمزم می ریخت

با چشم پراز ترانه خود دیدم

                                در شیشه عمر شب،سحر سم می ریخت

بعد از اين  ابر  آفتاب   مي افتد

روي   بختم   شهاب    مي افتد

سيبي از جنس  خواب  رويايي

توي  حوض   سراب   مي افتد

تو  كه  يك  آسمان  جفا   كردي

پته ات  روي   آب     مي افتد

پشت   خوبي  اگرچه    پنهاني

از   نگاهت   نقاب     مي افتد

آن كه  از  آشيانه    مي پرسيد

عاقبت   بي   جواب    مي افتد

او  كه  تا  بي كرانه عاشق  بود

مست و منگ و خراب مي افتد

بند بازي  به     جرم   بد مستي

باز    روي    طناب    مي افتد

ما  كه  با  عاشقي عجين   بوديم

عكسمان    توي   قاب  مي افتد

تلفيقي از حقيقت و رويـــــايي

دور از مني و هميشه با مـــايي

مردم ز هجر روي تو ميبينــــم

اين مرگ را تو غرق تماشـــايي

قربان آن سر تو كه پايين اسـت

اين مه جبين كوچه ي بـــالايي

از سردي نگاه تو يخ بستــــــم

پس تو چرا غريبه نمي چـــايي

هرچند رفته اي ز برم اي كـاش

ميديدمت هميشه كه تنهـــايي

يك آن بيا و بيا و بخوان امشـب

روي ســــــــرم ترانه و لالايي

دركــــــوچه ما هراس تا كي ؟

اي آدم نا سپــــــــاس تاكي ؟

تنهايي من هــــــزار بيت است

از مولوي اقتبــــــــاس تا كي؟

هم ميشكني چو سنــگ تا چند

هم مي بري ام چو داس تا كي؟

من سرو زمين فتـــــاده هستم

از لاله و عطر ياس تــــــا كي؟

آرفته تر از خيال بـــــــــا غم

آشفته و آس وپاس تـــــا كي؟

گويا كه دلت هنوز با مـــــاست

پس نماز چرا؟كلاس تــــا كي؟

در كنج قفس يا ميان ايـــــوان

در حسرت يك تمـــاس تا كي؟

سالها من پيـــــــــاده ميگردم

پي يك عشق ســـــاده ميگردم

هركس جرعه اي به دستــم داد

در پي آن نــــــــداده ميگردم

كوله بارم سبــــكتر از كاه است

زندگي را نهـــــــــاده ميگردم

نه كه مثل شمــــــــا به دنبال

دو ريال استفــــــــاده ميگردم

او به دنبال شور و شيـدايي است

من به دنبال بـــــــاده ميگردم

راه را باز آه گـــــــــــم كردم

باز دنبال جـــــــــاده ميگردم

مردم از فرط سســـــت پيماني

پي يك جـــــــو اراده ميگردم